Wielbi dusza moja Pana
i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.
Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy.
Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia,
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny,
a Jego imię jest święte.
Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie
nad tymi, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu,
a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami,
a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za swoim sługą, Izraelem,
pomny na swe miłosierdzie,
Jak obiecał naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki.
Magnificat, czyli Pieśń Maryi, to jedna z najpiękniejszych modlitw uwielbienia Boga. Jej nazwa pochodzi od pierwszych słów łacińskiego tekstu: „Magnificat anima mea Dominum” – „Wielbi dusza moja Pana”. Maryja wypowiedziała te słowa podczas spotkania ze swoją krewną Elżbietą, niedługo po Zwiastowaniu. Jej pieśń została zapisana w Ewangelii według św. Łukasza (Łk 1, 46-55).
Magnificat jest modlitwą pełną radości, wdzięczności i pokory. Maryja wysławia Boga za wielkie rzeczy, których w Jej życiu dokonał, i za Jego miłosierdzie. Jednocześnie pokazuje, że Bóg pochyla się nad pokornymi, ubogimi i potrzebującymi, a Jego działanie odwraca ludzką logikę wielkości i znaczenia.
Pieśń Maryi jest również świadectwem Jej całkowitego zaufania Bogu. Magnificat przypomina nam, że prawdziwe uwielbienie rodzi się z dostrzeżenia Bożego działania w swoim życiu. Dlatego słowa Maryi mogą stać się także naszą modlitwą.
Magnificat jest częścią Liturgii Godzin i w Kościele katolickim śpiewa się lub odmawia go przede wszystkim podczas Nieszporów.