Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii wyjaśnia relację między liturgią Kościoła a różnymi formami pobożności praktykowanymi przez wiernych. Dokument pokazuje, że nabożeństwa i religijne tradycje mogą pomagać w przeżywaniu wiary, jeśli pozostają w harmonii z liturgią i prowadzą do głębszego spotkania z Chrystusem.
Jedna z części dokumentu (rozdział V) poświęcona jest czci oddawanej Maryi, która od wieków zajmuje ważne miejsce w duchowości chrześcijańskiej. Przypomina się w niej, że pobożność maryjna wyrasta z wiary Kościoła w Chrystusa i z uznania szczególnej roli Maryi w historii zbawienia. Dokument opisuje także konkretne formy tej pobożności, takie jak modlitwa Anioł Pański i Regina caeli, różaniec, nabożeństwa majowe i październikowe, nowenny, a także zwyczaj poświęcania Maryi sobót. Podkreśla się przy tym, że te praktyki nie są czymś odrębnym od życia liturgicznego Kościoła, ale powinny z niego wyrastać i prowadzić wiernych do pełniejszego uczestnictwa w liturgii. Dzięki temu pobożność maryjna staje się pomocą w głębszym przeżywaniu tajemnicy Chrystusa i życia Kościoła.